Név Asszony's Elvis E-mailadres
donderdag 19 juni 2008

20-06-2008 - Lieve Ine en Anja,
De tijd gaat hier zo snel en ik ben zo druk met van alles en nog wat, dat het er nog niet eerder van is gekomen even wat van me te laten horen. Alles OK hier in het westen. Inmiddels heb ik mijn eerste kennismaking met het strand gemaakt. Dat was erg leuk. Het was een lekkere warme dag, dus we gingen met de kindjes en wat vrienden naar het hondenstrand in Noordwijk.familie

Ik vond het geweldig om kuilen te graven. Natuurlijk doe ik dat wel in de buurt van het vrouwtje en haar vriendin, ik houd haar altijd goed in gaten. Ze sprongen regelmatig een gat in de lucht als ik aan het graven was, zo blij zijn ze met me. En dan gingen ze hun kleedjes uitkloppen en hun vacht uitschudden, erg grappig. Verder kwamen er veel honden even bij me kijken en die doken dan gelijk even in de mand waar allemaal lekkers in zat, er is altijd genoeg voor iedereen. Toen wilde het vrouwtje naar een grote, natte plek. Er kwamen allemaal golfjes op me af en daar moest ik niets van hebben. Ik ging direct in de remmen, met geen tien koekjes krijgen ze me daarin. De kinderen gingen wel allemaal een plons maken, geen haar op mijn kop die er aan denkt dat ook eens te doen. Gelukkig hoefde ik toen niet meer en kon ik weer lekker door met die kuilen. Die vriendin van mijn vrouwtje, Anous, denkt dat ik waarschijnlijk wel tot in Engeland kan graven.

Water hoeft van mij sowieso niet. Af en toe gaat het vrouwtje mij dragen en dan loopt ze het water in. Als ze tot aan haar dijen in het water staat, laat ze me voorzichtig los en dan laat ik ze zien dat ik echt wel heel mooi kan zwemmen. Er staat dan altijd iemand aan de kant van wie ik wat lekkers krijg en dan is het wel weer goed. Maar uit mezelf het water in gaan doe ik niet. Misschien als ik wat groter ben, of als dat water niet zo koud is. Op de cursus leer ik heel veel, maar ik vind het zo moeilijk om me daar te concentreren. Ik vind alle hondjes zo leuk en ik mag maar niet met ze spelen. Vrouwtje krijgt regelmatig op haar kop dat ze niet streng genoeg is voor me. Maar ja, ik ben nu eenmaal heel enthousiast en ik doe heus mijn best. Vooral het VOLG en ZIT enzo vind ik geen knal aan. Maar dan gaat de rugtas open en komt er wild tevoorschijn. Kijk, dat snap ik tenminste. Sleepjes zijn makkelijk, iets apporteren kan ik goed (hoewel ik dat nu niet mag doen, omdat opeens al mijn tanden en kiezen uit mijn bek vallen). Zelfs wild waar mijn mede-cursisten de neus voor ophalen, vind ik heerlijk. Er is een jager-meneer bij de cursus, die is dol op me. Hij zegt dan: 'mijn hart gaat open als ik Elvis bezig zie met zijn neus of in de lucht of in het gras'. Vrouwtje is dan heel trots, hoewel ze vindt dat ik ook dat andere goed moet kunnen. Dus nu trainen we veel vaker op een dag en moet ik bijv ook gaan zitten als ze op een fluitje blaast. Lastig hoor, ZIT zeggen is toch ook goed? Ada, de baas van de cursus, zegt altijd: 'Elvis is een hond vol passie. Dat is heel leuk en goed voor de jacht. Maar hij moet ook goed onder appel komen, anders wordt het vervelend'. Dan krijg ik altijd een aai over mijn bol van het vrouwtje, ze snapt wel hoe het zit. Ze zegt dan: 'tuurlijk moet hij goed leren luisteren, maar het is ook een pup en hij moet het ook leuk hebben'. De schat. Nu het hockeyseizoen is afgelopen heeft het baasje ook meer tijd om met me te oefenen. Zijn stem is zo lekker duidelijk en hij is ook sterk. Ik ben nu al 13 kilo en nu moet ik toch ook maar leren niet zo te trekken aan de riem, anders valt iedereen om en dat is echt mijn bedoeling niet hoor. Het wisselen in mijn bek gaat heel snel. Af en toe bloedt het een beetje en dat smaakt vies. Ze hebben een keer een kiesje op mijn tong gevonden, mazzelaars. Ik vreet ze het liefst gewoon op, hap slik weg, zo gaat dat bij mij.

Van de week waren we echt leuk aan het trainen toen ik opeens niet lekker werd, ik moest opeens veel spugen en ik viel zo'n beetje om en kon mijn ogen niet open houden. Vrouwtje bracht me gelijk bij de dierenarts en die is lief. Maar toen ze in mijn bek ging kijken deed dat zo'n zeer, ik gillen. En eigenlijk wist ze het toen al, ik had een bij opgegeten en blijkbaar prikken die als je er op kauwt. Wist ik veel, alles smaakt me, dus zo'n bijtje ook. Toen kreeg ik een prikje tegen de misselijk en voelde ik me gelijk weer beter. Brrr, misselijk zijn is niet leuk en ik vind eten zo lekker.

Verder kan ik dat trucje van Batai ook. Dat trucje van op de rand van de bank liggen. Heerlijk is dat en het kauwt zo lekker op al die haren van de mensen die op de bank zitten. Ik wil graag nog meer van dat soort grappen van Batai leren!

Iedereen hier uit de buurt kent me nu intussen wel. Dan zien ze me en zeggen ze me altijd gedag. Baasje en vrouwtje hebben blijkbaar nooit zoveel contact met mensen gehad, ze kletsen een heleboel daar op straat. Laatst kwamen we een vreemde mevrouw tegen en die was zo blij me te zien. Ik kende haar helemaal niet, maar ze bleef me maar aaien en lief tegen me praten. Toen kreeg ik ook nog een stukje van haar boterhammetje. Zo lief, ik dacht, dan kan ik de rest ook wel opeten! Toen ik dat uit haar hand greep, keek ze heel verbaasd en vrouwtje stond heel lang met haar hand voor haar mond. Ik dacht nog, heb ik iets gemist, kwam er iets raars voorbij? Nou ja, soms snap ik mensen gewoon niet.

Nou, jullie lezen het al, het leven is hier een groot feest en ik kom niets te kort. Er komen hier altijd veel mensen langs en dat vind ik heerlijk. Vooral als er kinderen komen is het leuk. Dan spring ik tegen ze op en dan gaan ze soms wegrennen. Leuk, want dan kan ik er weer achter aan. Dan is het vrouwtje heeeeeel streng en zit ze me de hele tijd op de hielen. We kijken ook veel voetbal. Super gezellig, of hier thuis of bij vrienden. Dan krijg ik veel aandacht van iedereen, soms word ik daar wel onrustig van. Ik vind het dan weer heerlijk om alleen met het vrouwtje te zijn. We gaan vaak een stukje varen op de Kaag of we gaan wandelen in het bos. Sara is nog steeds mijn vriendin, broeders in het kwaad zijn we. Soms gaan we er met z'n tweetjes vandoor, maar we komen altijd weer terug. Ik heb dat nu eenmaal, het meest gelukkig ben ik met vrouwtje of baasje in de buurt. Ik kan nu ong een half uurtje tot drie kwartier alleen in de bench thuis zijn. Dan krijg ik wat lekkers en dan houd ik het wel even uit hoor. Langer niet, dan ga ik blaffen, piepen, lief kijken, kortom, ik haal alles uit de kast. Jammer genoeg reageren ze daar niet op. Ze komen pas naar me toe als ik stil ben, zo werkt het blijkbaar.

Ik vind het heel fijn om jullie allemaal te zien volgende week. Ook ben ik benieuwd naar mijn broers en zusjes, gezellig om bij elkaar te zijn. En ik heb vooral veel zin om met mijn moeder en Batai te spelen. Hoe is het met mijn grootmoeder?Gaat het goed bij jullie? Ik zie het de 29e wel!

Heel graag tot dan en de allerdikste knuffel,

Elvis

PS
De foto in de bijlage is eind april gemaakt, ik was toen pas een week of drie in Oegstgeest. Baasje heeft een vergroting van deze foto gekregen op vaderdag. Hij is zo trots op me en was zo blij dat ik samen met de kindjes vereeuwigd ben!

Laatst aangepast op vrijdag 20 juli 2012
 
 
I.Haarman