Apporteer Veldwerkwedstrijd Morzsi E-mailadres
maandag 26 november 2007
Morzsi heeft geen training gehad in het apporteerveldwerk, maar is wel een praktijkhond. Het mooie werk wat ze mij daar heeft laten zien een een gesprek met een kenner dhr. M.Verhoeven, gaf met het vertrouwen om te gaan proeven aan deze, voor mij onbekende wedstrijdsvorm.
Na 's morgens om 08.30 uur gearriveerd te zijn in café Noordhoek en een kop koffie, opende Max Verhoeven namens de evenementencommissie van onze rasvereniging de dag met een toelichting rond de wedstrijd. Uiteindelijk gingen 3 vizslavoorjagers en ik de strijd aan met 2 staande honden en 5 retrievers was gezien de reputatie van vooral retrievervoorjagers een zware opgaaf om hier goed te presteren. Maar door de perfecte organisatie en de samenhorigheid onder de voorjagers kan ik alleen maar onderschrijven, het was n.l. een prachtig dag!
De heren E.Booter en P.Bahlke waren de keurmeesters, 7 officiële geweren waren aanwezig en 10 drijvers.
Om 09.30 uur gingen we naar het eerste veld, waar ik gelijk met Morzsi en 2 andere honden aan de ene kant van het veld op het eind werd opgesteld om op post te gaan staan. Gelijktijdig werd aan de andere kant van het veld 3 andere honden opgesteld. Na uitleg van dhr.E.Booter werd het drijven door het eerste bietenperceel begonnen. Morzsi netjes onaangelijnd naast mij geplaatst, met zoveel mogelijk zicht op het veld en de naaste kale akkers.Dirigeer_kl
Wachtend op een vervolgcommando.

Hoe verder de drijvers al kloppend en geluidmakend naderden, des temeer begon de spanning zowel bij mij als Morzsi op te lopen. Naar mijn idee, bij beiden van bilspier tot teen was alles in beweging . In mijn hoofd gebeurde er ook van alles; hoe zal het verloop zijn bij haar, zal ze stady genoeg zijn, kan ze op haar beurt wachten of zal ze last hebben van wildnijd zo tussen de andere twee honden in. Al met al begon ze lichamelijk toch iets onrust te tonen door te gaan liggen en vervolgens na een minuutje weer te gaan zitten, janken-piepen was er zo goed als niet bij.
Enkele keren vloog er iets op, maar het bleken fazantenhennen te zijn, die werden zoveel mogelijk gespaard die dag. Weer vloog er iets op en er werd een fazantenhaan geschoten, die op het eind aan de andere kant van het bietenveld viel, niet voor ons dus. Voordat de drijvers uit het veld waren, werd er nog een haan geschoten en deze viel op het kale akkerveld, dicht bij ons. Aan de andere kant van het veld sprong de Vizsla Luka van M Scheepers onhoudbaar in en lag dus jammer genoeg al in korte tijd buiten de wedstrijd. Het apport werd daarna netjes door de aangewezen hond gehaald. Naast mij werd er door de rechter hond enigszins geluid geproduceerd en vervolgens sprong de hond aan de linker kant van mij in en haalde het apport in het akkerveld. Ook einde verhaal en heel jammer voor de hond aan de andere zijde, die hierdoor niet meer tot apporteren kon komen uit deze loop. Dhr.Booter gaf mij een sein dat ik de hond weer kon aanlijnen en deed vervolgens verslag. Rechts werd er een officiële waarschuwing uitgedeeld en hij gaf bij mij aan dat Morzsi toch behoorlijk gespannen was bij het hele gebeuren, misschien de eerste opwinding van de dag. Tja en dan het vrouwtje wat er naast staat. Zelf blij dat ze verder rustig was en netjes gewacht heeft op een eventueel commando van mij, die ik jammer genoeg niet kon geven.

apport_brengenVerloren apport over water gehaald. 
Terug bij de toeschouwers en wachtenden gingen we naar volgend veld, waarin ook de fazanten opgedreven werd en beschoten. Jammer genoeg mocht dit niet resulteren tot een apport voor de volgende honden. Een haas liep over het veld en was de weg kwijt, van links naar rechts en vize versa. Morzsi had op dat moment geen beurt en volgde hem aandachtig, maar wel rustig. Op naar een volgend bietenveld, hier kreeg Morzsi en mijn mede voorjager weer een beurt. Deze bestond uit veel wachten want er was achter in het immens grote veld iets geschoten wat eerst opgehaald moest worden en wachten betekent je hond naast je onaangelijnd in zithouding. Morzsi toonde zich iets rustiger, evenals de hond rechts naast mij, waar naar mijn idee nog wel teveel geluid werd geproduceerd. Hier mochten we ook niet tot een apport komen. Op naar een volgend veld, waar enkele honden een kans kregen om te apporteren met goed gevolg. Oké, het was nog niet zo laat, dus we konden nog naar een veld: jeetje wat groot, was mijn eerste indruk. Zelf waren we n.l. weer aan de beurt, maar dan onder begeleiding van P.Bahlke (dit werd de hele dag wisselend gedaan). We liepen op langs de kant (onaangelijnd) van het veld tot ongeveer de helft, evenals de andere groep aan de andere kant. Vanuit de verte kwamen de drijvers al weer aanlopen, er werd een haan aangeschoten en deze vloog door tot ver boven het ruw geploegde akker. Alle drie honden van de andere groep hebben geprobeerd om deze binnen te brengen. Het mocht niet lukken en was haast een onmogelijke opdracht omdat de fazantenhaan wel 400 meter van ons vandaan lag en zich waarschijnlijk drukte tussen de grove kleigrond. Verder kwam er wel weer wild uit het veld, maar mocht niet beschoten worden.

Dhr.Bahlke nodigde mij en één van mijn medevoorjagers uit om richting de grof omgeploegde kleigrond te lopen om te kijken of wij de haan nog konden binnen brengen wat de andere voorjagers niet gelukt was. Aan mij de eer om Morzsi, vanaf de kleigrond - maar dan wel op ongeveer 300-200 mtr.afstand, richting de fazant te sturen om hem te laten apporteren. Inmiddels wist ik waar hij lag, voor zover je dit kon onthouden in deze grote zwarte massa. Met toch weinig commando´s cq. geluid kon ik haar boven de wind krijgen en zodoende weer influiten in de hoop dat ze lucht zou krijgen. Opeens zag ik de fazant voor haar neus weglopen. Een loper dus, Morzsi vol pit er achter aan en vrij snel had ze hem geapporteerd en bij mij netjes afgeleverd. Vol trots heb ik haar nog laten fotograferen met haar fazant.
We waren allen toe aan een goed verzorgde lunch om de inwendige mens te versterken

apport_brengen3Het gaan zitten voor het afgeven van het apport.
Een mede voorjager had na de lunch te horen gekregen dat hij werd bedankt voor de deelname wegens het piepen en janken van zijn vizsla op post, evenals een duitse staande draadhaar welke gediskwalificeerd was omdat hij het wild bij het apport teveel beschadigd had. Inmiddels had in de 2e beurt nog een vizslavoorjager het veld geruimd.
We waren nog met 6 honden over en gingen de velden weer in. Iedereen moest een tweede apport laten zien. Nadat een aantal velden zonder wild te hebben gehad zijn we naar een waterplas gaan met veel waterwild Bij deze waterplas hebben de jagers een aantal eenden en houtduiven kunnen schieten en was voor de over gebleven honden dus volop gelegenheid om nu laat in de middag hun kunnen te laten zien en dus te bewijzen of ze een kwalificatie waard zijn.
Nadat de hond voor mij niet gelukt was om een apport uit de poel te halen, mocht ik Morzsi inzetten. De zenuwen gierde weer door mijn keel, waardoor ik waarschijnlijk te snel handelde en te onrustig naar de hond toe was, niet gelukt om deze te halen. De Golden na mij lukte het wel na enig dirigeer werk. Vervolgens kregen we vanaf de weg voor een beekje een tweede en derde kans en deze twee werden mooi door Morzsi achter de plas en het riet en één voor, maar achter struiken met gebruikmaking van de wind opgehaald. Daarna steeg de spanning nog meer bij mij "kwalificatie binnen ??" en ja hoor. In café Noordhoek kreeg ik te horen dat ik op de 3e plaats beland was met een G (oed). Een G omdat ze toch meer rust op post moest tonen (werd trouwens in het verloop van de dag beter) en ze iets gedrukt gedrag vertoonde bij het dirigeerwerk aan het eind van de dag . Tja wat wil je met zo'n voorjaagster. Een hele ervaring rijker én heel veel positieve resultaten behaald voor onze Morzsi; aanwijzingen opvolgen betekend: apporteren van aangeschoten wild. Feest!
De uitslagen van deze dag waren:
1e Zeer Goed de Golden Retriever Nabucco van Mevr. G.Companjen
2e Zeer Goed de Golden Retriever Kuno van Dhr. L Geelhoed
3e Goed Vizsla korthaar mijn geweldige Morzsi
Goed de Labrador Retriever Archibald van Dhr H. Companjen
Het was moeilijk en zenuwslopend, maar helemaal alles waard. Ook als ze geen kwalificatie had gehaald! Ook weer even de puntjes op de I bij mij; vertrouwen in mijn hond en mijzelf hebben en rust uitstralen is toch heel belangrijk. Kijk naar je hond en je kunt veel bereiken. Het is weer heel iets anders dan KNJV (wat ik ook nog steeds leuk vind) en prachtig om je hond zo weer in het veld aan het werk te zien. Ik had het niet willen missen. De heren C.van de Voorn en M.Verhoeven worden bedankt voor de organisatie!
Wat ik ook niet wil vergeten is de drijvers en de geweren. De drijvers die een zware dag hadden, veld na veld moesten uitdrijven om het wild op te doen. De geweren die constant de ogen op zich wisten gericht; wordt er geschoten en heeft het resultaat. Zoals dhr. P.Bahlke zei bij de nabespreking: er werd een prachtig doublet geschoten, prachtige resultaten, maar ook prachtige missers.
Een aanrader voor iedereen om deze wedstrijdvorm (of eventueel eerste de cursus die door de vereniging wordt aangeboden) die de jacht zo dicht benaderd te gaan beoefenen. Ik ben weer bevangen door een ander virus. Jammer dat we tussendoor nog moeten werken om het geheel te kunnen bekostigen, maar ook zeer zeker rekening houdend met het thuisfront die er geheel achterstaat. Zonder dit alles is het op dit niveau niet mogelijk.
Laatst aangepast op woensdag 26 december 2012
 
 
I.Haarman