Batai - verandering van? E-mailadres
zondag 27 februari 2011

Verandering van spijs doet eten??

 
Ine en Batai en ik en Csaba kwamen elkaar regelmatig tegen tijdens wedstrijden, verenigingsgerelateerde activiteiten of jachtdagen. Zo leerden we elkaar en de honden beter kennen.
Dat Ine het wel in de vingers heeft met de honden blijkt uit behaalde resultaten met haar honden, met Morszi zelfs een kwalificatie op een apporteerwedstrijd, wou dat Csaab het op zijn naam had staan….P1010350
Hoewel Batai keurig netjes haar B-diploma’s binnen heeft gaf het beeld dat ze gaf op de praktijkjacht dit jaar (2010) weleens te denken. En hoewel gesteund door de jachthouder en mede-voorjagers waren er bij Ine twijfels of de praktijkjachtcarriére met Batai wel voortgezet moest worden. Ine wilde meer doorzettingsvermogen zien en dan met name op aangeschoten wild, daarnaast zou het fijn zijn als Batai vrijer zou jagen in de aanwezigheid van het “jachtgeweld”.
Het “uitvogelen” waarom een hond doet zoals zij doet is een moeilijke kwestie. Het zal altijd een deel karakter maar ook altijd een deel omstandigheden en de combinatie met de voorjager zijn.
Wil je het deel karakter vaststellen, wat in elke omstandigheid immers hetzelfde blijft, moet je de variabelen omstandigheden en voorjager weghalen om zo te kijken wat voor beeld een hond in die andere omstandigheden en bij die andere voorjager geeft.
En zo ontstond het idee om Batai eens weg te halen uit haar omstandigheden en bij haar voorjager. Zo gezegd, zo gedaan, Batai kwam logeren en wat hadden wij dan te bieden?
Een andere voorjager bekend met de Vizsla, een zeer stabiele reu, een druk gezin als “roedel” en niet onbelangrijk een wildrijke omgeving.
DSC_0857Wat mij vanaf dag één opviel bij Batai is dat zijn roedeltaken op zich nam waarvan ik vond dat ik, als “Alpha”,  daar verantwoordelijk voor was. Op de tweede dag van haar aanwezigheid vond ze het nodig om stokstijf te blijven staan bij mijn zoon die achterbleef op een wandeling om in een boom te klimmen. Batai vond het haar “taak” om op het roedeltje bijeen te houden. Op zich natuurlijk “schattig” maar totaal onnodig, ik let op mijn roedel dat hoeft zij niet te doen.
Aankomende wandelaars? Batai ging afwachtend kijken wat de beste mensen gingen doen.
Aankomende honden?  Batai moest weten wat voor vlees ze in de kuip had.
Druk verkeer, de bel, de brievenbus, spelende kinderen? Ach wat een toestanden allemaal, wat had ze het druk om de boel in de gaten te houden.
Als je jezelf, als hond, zoveel taken toedicht hoe moet je dan in godsnaam nog toekomen aan datgene wat je eigenlijk zou moeten doen, namelijk het opdoen van wild?
Ik heb geprobeerd in de tijd dat Batai hier was haar te “verlossen” van alle taken die ze op zich nam. Dat vergt een stukje “lezen” van de hond, op het juiste moment inspelen op situaties en natuurlijk, niet onbelangrijk, de taken die zij zichzelf had toegedicht van haar overnemen.
En zo ontstond het proces van het steeds vrijer worden van Batai.
Daarbij was de aanwezigheid van een zeer stabiele reu ook zeker een factor die mooi meegenomen was. Batai leeft in haar roedel met een (moeder)hond die in de roedel boven haar staat. Mijn reu, die nooit geen problemen met andere reuen opzoekt maar zeker ook geen narigheid van andere reuen accepteert, was als was in haar hondenpoten.
Het was voor hem al snel duidelijk dat als hij met Batai wilde “spelen” dat de enige juiste positie, wat Batai betrof, liggend op zijn rug met zijn poten omhoog was. Dan maakte ze haar spelbuigingen, dan ging ze in op zijn uitnodiging.DSC_0718 Deed hij te wild, ging hij te ver dan liet Batai hem dat direct weten. Toch wel lekker om eens boven een hond te staan ipv onderaan de roedel!
Buiten kreeg ze Csaba echter niet mee in haar “zorgen”om andere honden of omstandigheden die je zo tegenkomt. Het enige wat Csaab buiten doet is het opzoeken van wild en zo gebeurde het dat Batai ook steeds meer meeging in dat gedeelte wat we haar zo graag zouden willen zien doen.
Het proces meemaken van hangen boven een konijnenkeutel tot joelend achter een konijn aanzitten was heel mooi om mee te maken.
Omdat Batai van nature een gehoorzaam hondje is, lukt het prima om haar, op mijn moment, ook weer van een hetze af te halen.
Het hetzen van wild is heus niet iets wat we als jachthondenbezitters moeten aanwakkeren, echter bij een hond die moeite heeft om zelfstandig te jagen, zijn dit prachtige momenten!!
Ik heb haar tijdens haar verblijf hier elke dag onder wild gebracht, zowel haarwild als veerwild. Haar conditie ging ook zienderogen vooruit, wil je een hond laten jagen is het natuurlijk wel een voorwaarde dat haar conditie dit toelaat.
Het veel onder wild brengen had zeker effect bij Batai, het zien van Csaba had zeker effect, maar thuis heeft ze ook een hond die goed en graag jaagt, het enige verschil was dat haar positie heel anders was en dat geeft toch een ander plaatje.
DSC_0682Naast het onder wild brengen hebben we zeer regelmatig apporteertraining gedaan. Het apporteren is iets wat er bij Batai van nature in zit. Een hondje dat zo verschrikkelijk enthousiast wordt zodra de apporten opgaan, een prachtig gezicht!
Daarbij heel zacht in de vang, wat een genot. Er is geen apport geweest wat ze niet heeft kunnen vinden of wat niet keurig netjes voor gebracht is.
Vooral omdat Batai moeite had met aangeschoten wild zocht ik in de training naar wat momenten dat ik “mijn punt” duidelijk kon maken. Dit kon ik niet vinden in de apporteertraining maar wel in een stukje gehoorzaamheid. Ine had al aangegeven dat ze hier wat puntjes had laten liggen en daar kon ik goed gebruik van maken. Voet werd voet, en voor werd voor, ook als ze even stond te snuffelen. Er werd niet geblaft en bij sommige honden waar ze even haar mening duidelijk wilde maken werd ze teruggeroepen. Hier heb ik wat  “mooie” momenten van “ongehoorzaamheid” gehad. Dit had ik nodig, bij Batai moest het wel duidelijk worden dat als ik wat van haar vraag dat dit opgevolgd wordt.
Zo wilde ik toch duidelijk maken dat als ik haar in het jachtveld zou vragen om aangeschoten wild te pakken dat ze dan goed zou begrijpen dat er geen keuze meer was.

DSC_0717

 

En zo gingen we op de laatste dag van haar verblijf op schadebestrijding van de ganzen/duiven/kraaien. Hiervoor was het jachtterrein van Axel beschikbaar gesteld, met Jan en zijn geweer.
En ja, wild heb je niet aan een touwtje dus het was toch wel spannend of we momenten zouden krijgen waar we konden zien hoe Batai het zou doen.
En zaterdag waren we het veld nog niet op en het eerste apport was een feit, ze liep voor me, er valt een schot en er komt een mannelijke Canadese gans van minimaal 6 kilo naar beneden. Voordat ik een commando kon geven was Batai al weg, om binnen no-time bij de fladderende Canadees aan te komen. Haar enige “zorg” was het vastpakken van dat ding, enige terughoudendheid omdat hij nog fladderde heb ik niet waargenomen. En hij kwam binnen, wat een moment!!DSC_0869
Het is een superhondje voor op post, ze is stil en steady, geen omkijken meer naar.
Toen we een nazoek gingen doen van een gans in de grienden heeft Batai mij echt verbaasd doen staan. De opkomende hazen op weg naar de eventuele valplaats zullen zeker hebben meegespeeld voor het totaal losgaan van Batai. En maar door die loodzware grienden en rietkraag, af en toe door het water zwemmend en dan weer springend over de omgevallen bomen. Waar Csaab was kon haar niet schelen, zij was met haar ding bezig. Voor mij een prachtig half uur daar zoekend in die grienden….
En zo kwam er hier een einde aan het boek Batai.
Verandering van omstandigheden gaf een ander beeld. Dat wilden we graag weten, en zo hebben we een beeld gekregen van de constante factor karakter en de variabele factoren omgeving/voorjager. Hoe het verder gaat zal de tijd uitwijzen, maar Batai heeft laten zien wat ze kan en als ik examinator was kreeg ze van mij ruim voldoende!!

DSC_0692

En hoe nu verder:  voor mij (Ine) is het nu duidelijk waarom Batai soms de zorg heeft over andere zaken dan jagen. Aan mij en Anja nu de taak om ook thuis en in onze buiten omgeving die zorg weg te nemen.  In onze stille woonomgeving kunnen we dit alleen maar doen door haar meer mee te nemen en b.v. een MAP-training te volgen, naast onze training bij Kees van der Luyt.  IMG_2336_2

Bourtange17_01_09Bij de laatste komen we 1x in de 2 weken en krijg ik ook de instructies/training mee voor het leiden van Batai. Heel veel hebben we bij hem kunnen trainen, van het apporteren van kraaien, duiven, ganzen tot aan vossen toe. Een training waar ik dankbaar gebruik van heb gemaakt en heel veel heb geleerd, ook in de praktijkjacht!
Verder natuurlijk kijken waar we mee mogen bij wildbestrijding en stukken in Nederland zoeken waar wel wild zit. Puur om haar te laten zien dat ze op ons kan vertrouwen. Dat wij de leiders zijn. In het genot van haar om te zoeken en apporteren kunnen we haar dan helemaal tegemoet komen (ook voor het aangeschoten wild).  Zo zal ze dan haar vrolijke jachtleventje voort kunnen zetten en thuis.....thuis lekker het huishondje uithangen.
Zo zie je maar weer, het is nooit te laat om je hond dat te geven waar hij/zij recht op heeft. Het maakt niet uit dat je er voor al 3 jachthonden hebt gehad die je beter kon lezen. Wees niet te trots om hulp te vragen.

Jantine nogmaals heel hartelijke dank wat je voor ons en niet te vergeten voor Batai, hebt gedaan!

Laatst aangepast op vrijdag 20 juli 2012
 
 
I.Haarman