Jacht Batai en Scaba etc. E-mailadres
woensdag 18 november 2009

Vizsla’s aan de m(j)acht

Op een prachtige, maar koude, zaterdagmorgen is het om half acht verzamelen. Het begin van een jachtdag van zonsopgang tot zonsondergang.

Het bijzondere aan deze dag is dat alle honden die op deze jacht vertegenwoordigd zijn alleen Vizsla’s zijn. Gebeurt niet zo vaak, dus dacht ik dat het wel een verhaaltje waard was.

Op het ochtendprogramma staat de ganzenjacht en eventueel eenden,  daarnaast wat schadebestrijding van duiven. Aangezien deze duiven het grootste deel van het kippenvoer opeten zijn ze door de boer niet gewenst op diens erf.

De ganzen leveren dusdanige schade aan het grasland dat ook hier afschotvergunning voor is verleend. Ganzenjacht is zeer apart. Duizenden ganzen in het gebied maar binnen schot krijgen, dat is een heel lastig gebeuren.  Maar wel spannend omdat bij elke vlucht die overkomt het elke keer inschatten is wat ze gaan doen.

Verdeeld over het land staan twee hutten opgesteld. Deze staan er continu, zouden ze op de jachtdag zelf geplaatst worden is dat voor de ganzen dusdanig vreemd dat ze zo en zo niet in de buurt komen.jacht_hoeksewaard_2

Voor het ochtendprogramma zijn Ine met Batai en ik met Csaba vertegenwoordigd. Allebei in een hut, dik aangekleed want het is erg koud.
De ganzen vliegen volop en het is telkens weer erg spannend of ze binnen schot komen, Batai zit rustig op post, een beetje te trillen wegens de kou. Csaba zit onrustig op post, ook te trillen maar niet van de kou, de spanning speelt hem parten. Wat zou hij graag naast de hut zitten in plaats van erin. Dan zou hij tenminste eens goed zicht hebben op alles wat overkomt. Helaas, dat kan niet, de ganzen zouden hem gelijk opmerken en een andere koers zetten.

Dat de hutten volledig geaccepteerd zijn blijkt wel uit het feit dat de nijlganzen net buiten schot neerdalen op het grasland. Ine stuurt Batai om ze op de wieken te krijgen. Beide honden krijgen hun werk, aangezien Csaba zijn lesje in wachten heeft te leren mag Batai een gans die vanuit onze hut is aangeschoten  gaan halen. Ze doet het goed, even vreemd maar toch pakken en brengen. Mooi, dit is de ervaring die we onze honden gunnen. Voor Csaba is dit ook goed, hij moet toch leren dat niet alles wat naar beneden komt voor hem is!

Rond elf uur breken we op, de eendenput is leeg dus daar is voor de geweren en de honden niets te doen. De duiven daarentegen zijn wel aanwezig, de schoten en de duiven vallen. Csaba had ik in de auto gedaan. Dit is mooi werk voor Batai, Bart en Xam.
Verschillende duiven worden geapporteerd, Csaba heb ik ondertussen weer uit de auto gehaald omdat er een duif zoek is in twee meter hoog riet dat in het water staat. Hier kunnen alle honden een stuk afzoeken, zwaar werk! Als ik terugloop is er over een hek een duif geschoten. Bart is bezig hem te pakken en voordat ik er erg in heb is Csaba vanuit stilstand over het hoge hek gesprongen en grist de duif voor de verbouwereerde Bart weg. Ik sta daar met mijn mond open, gelijk flitst de omheining van de Special bij de Vizsladag me voorbij. Daar lag ik een kraaitje in en Csaba…… die kreeg ik niet over het hekje. En hier springt die lummel vanuit stilstand een hek met puntuiteinden over wat minstens drie keer zo hoog is….. De passie van de praktijkjacht, krijg dat in de training en de proeven niet naar boven.
Batai heeft mooi verloren lopen zoeken in de groentetuin van de boerderij waar een aantal stukken waren gevallen. En hoewel een aangeschoten Nijlgans geen probleem was is het duifje wel erg spannend voor haar. Ook Xam en Bart nemen een deel van de apporten waar.

Na wat gegeten te hebben zetten we koers naar een ander veld waar in de middag een hazenjacht wordt gehouden, ook fazanten en eenden mogen geschoten worden.


jacht_hoeksewaard_12 Persoonlijk zie ik er erg tegenop, dit is de eerste keer dat we op de hazen gaan en gezien Csaba zijn fanatisme op wild hoop ik dat ik hem in de hand kan houden.

In de drift lopen Gerrit met Hamish, Herman met Csillag, Erik met Xam, de jachthouder Axel met Bart en ik met Csaba. Ine neemt plaats met Batai op post  bij een kopgeweer. Er zijn verder veel geweren en drijvers.

De jacht wordt aangeblazen, een prachtig ritueel, de regels worden uitgelegd, waaronder wat de consequenties zijn als een hond door een jager wordt aangeschoten. Dit is een risico bij het jagen, iets wat niemand wenst maar wat wel eens gebeurt. Alles is duidelijk, we kunnen beginnen!

Het eerst gedeelte over de kleigrond houd ik Csaba aangelijnd. Er komen een aantal hazen op de lopers maar die weten mooi weg te komen. Ook dat is genieten. Daarna wordt een flink stuk met spruiten uitgedreven, hier gaan de honden los, we zien ze niet, maar we zien wel de hazen de spruiten verlaten en daar gaat alles om. Goed gedaan van de honden! Enkele honden kunnen hazen apporteren. Daarna  verzamelen we even, de kop- en flankgeweren nemen hun positie in en de rest staat even te praten. En wat gebeurt er, er komt een haas al huppelend op ons aflopen en die blijft maar lopen. Gek beest! Bij de ganzen is de minste beweging aanleiding om een andere koers te zetten, en hier hebben we een beest die zo z’n dood tegemoet komt lopen.

In de volgende drift heb ik Csaba los, het is moeilijk om hem kort bij me te houden, hij zou veel meer ruimte willen nemen en dat is in deze jacht eigenlijk niet de bedoeling. Ik vond het erg moeilijk om de hond gecontroleerd te houden! Als ik verderop in de drift kijk naar Csillag, Hamish en Xam heb ik er bewondering voor dat het hun voorjagers wel lukt om hun honden kort te laten jagen.
Herman merkte nog op dat dit toch op niets lijkt op het veldwerk, driften worden gelopen zoals de jagers dat hebben uitgedacht, naar de wind wordt niet gekeken. De hazen moeten gewoon los, de fazanten op de wieken, tijd om een hond volledig tot zijn recht te laten komen wordt er niet genomen. Ook hier blijkt de praktijk weer eens anders te werken.

Halverwege de drift wordt er een haas geschoten, deze gaat compleet over de bol maar gek genoeg  neemt het beest een run. En wat is goed voorjagen toch moeilijk, terwijl ik naar het haas kijk zie ik ineens Csaba in beeld verschijnen, het  haas in volle vaart over het veld, hond erachteraan in een wilde achtervolging met bochten en schijnbewegingen. Gatverdamme ik zie in de verte de weg en het zit me niks lekker. Maar ja het komt goed, hij krijgt nog even hulp van Bart en het beestje komt binnen.


jacht_hoeksewaard_19 Gebracht door Batai, hoe dat dan weer komt, wel de beide heren vonden de missie volbracht toen het haas gepakt was en het leven had gelaten. Ze hebben hem daarna achtergelaten om eindelijk gehoor te geven aan de fluit. Bij een eerder apport van een haas bleef Csaba ook al erboven hangen, ondertussen glurend of er niet iets levends was om te bejagen. Met een paar keer ferm apport overheen kwam deze wel binnen, maar het zat met niets lekker. Dit is wat ze dus bedoelen met een hond moet jagen voor de baas in plaats voor zichzelf. En voor welke van deze twee is Csaba op jacht? Hij zag mij waarschijnlijk als een fijne maat om het wild te dragen, hij doet de jacht wel!

Nou en dan heb je als hond zo’n geweldig succes behaald, een haas gehetzt en nog succes gehaald ook, is dat even fijn. Dat dit beest aangeschoten was en binnen moest komen en dat we daar erg blij mee waren, dat ontgaat hem waarschijnlijk volledig.
Hij heeft succes gehad en dat had gelijk gevolgen toen aan het einde van de laatste drift een haas op de lopers kwam, vlak bij hem. De run werd ingezet, hond en haas renden de wereld uit. Dan zie je in de verte een A-weg en krijg je een hartverzakking. Ineens zijn al  je tegens  wat betreft de teletact ook verdwenen. Dit gaat op een andere manier nooit meer goedkomen natuurlijk! Hij moet ook niet hazenrein worden in de zin dat hij er nooit wat mee mag, het is toch zijn taak om ze op de lopers te krijgen en eventueel zieke hazen binnen te krijgen. Wat er wel moet gebeuren is dat hij onvoorwaardelijk, ook in heftige momenten,  naar de fluit moet luisteren en dat doet hij nu niet.
Hij is teruggekomen en er is hem gelukkig niks overkomen maar dat is dan ook alles.

Het tableau werd gelegd, de jagers en voorjagers bedankt en het wild werd doodgeblazen en verdeeld. Nog een lekker hapje gegeten met leuke gesprekken en wat serieus napraten over de honden. Kreeg nog een hart onder de riem met de woorden “jachtinstinct kan je ze niet bijbrengen hij heeft dat dus koester dat, hem leren luisteren dat lukt je wel”. En zo zijn we met haas en duiven naar huis vertrokken. Moe maar voldaan en weer een geweldige ervaring rijker.

 

Jantine Caffa.

Laatst aangepast op zondag 14 februari 2010
 
 
I.Haarman