Crufts 2007 E-mailadres
dinsdag 27 maart 2007

Op 8 maart 2007 is Morzsi weer op de grootste wereldshow "De Crufts" geweest. Deze vond plaats in Birmingham.

morzsi_crufts

In de special working gundog class is ze als 1e geplaatst.


Het verslag van Joep van den Bosch.

Het zal begin november 2006 geweest zijn dat Ine Haarman op het forum mensen uitnodigde mee te gaan naar de Crufts.

 

Zij wilde daar meedoen met Morzsi, maar zag het niet zitten om alleen te gaan. Het leek me wel leuk om er eens naar toe te gaan (je weet maar nooit of we met Bátor etc., etc.) en ik had al op de site van de Crufts gezien dat deze happening in de eerste week van Maart ging plaatsvinden. Ik hoefde me dus niet zo te haasten om te reageren. Een tijdje later had ik aan Lucia laten doorschemeren, dat ik misschien wel mee wilde, toen het onderwerp zo ter sprake kwam. Want ook zij wilde wel mee. Nog steeds dacht ik alle tijd te hebben om me aan te melden. Februari zou vroeg genoeg zijn. Had ik ook een beter overzicht van alle activiteiten die ik met Bátor zou gaan doen. Tenslotte het voorjaar veldwerkcursussen en wedstrijden zaten er aan te komen, als ook de apporteertrainingen en hondenshows. Wanneer en waaraan zouden we gaan meedoen? Maar begin van het jaar werd me via Lucia Bakker toch dringend gevraagd of ik nou wel of niet mee ging, er moest tenslotte overnachting gereserveerd worden en toegangskaarten besteld. Erika Elsjan had al doorgegeven dat ze, na een paar kennismakingswandelingen, mee zou gaan naar de Crufts.

Na overleg met mijn vrouw, besloot ik mee te gaan. Het reisgezelschap zou uit 4 personen bestaan: Ine (met Morzsi, waar het uiteindelijk om te doen was), Erica, Lucia en ik. Ik had eerst wel enige aarzeling, omdat ik wel met 3 jonge meiden op stap ging naar het verre Engeland. En die zaten mijns inziens ook niet te wachten op een 60+er als reisgenoot. Achteraf hebben we hartstikke leuke dagen gehad daar in Engeland en heb ik me voor niets enige zorgen gemaakt.

We spraken af om 4 dagen te gaan. De eerste (woensdag) en laatste dag waren gereserveerd voor de reis. Donderdag zou Ine Morzsi showen en zouden wij haar supporteren en rondkijken op de Crufts. De vrijdag hadden de dames, volgens mij, gereserveerd om te gaan shoppen. Vond ik niet zo nodig, maar je past je aan. De overnachting was gereserveerd in Bed-and-Breakfast Elston Guest House. Op de site zag het er leuk en schoon uit. Was niks mis mee.
We spraken om 08.00 uur bij Lucia af, om op tijd bij de tunnel in Calais te zijn (checkin time: 11.50 u). Daar zouden we op de trein gaan om in een klein halfuurtje in Engeland aan te komen.
Zo gezegd zo gedaan.
Ine en Erica moesten helemaal uit het oosten komen en hadden er dus al een flinke reis opzitten. Maar (petje af) ze waren op tijd aanwezig. Kon niet helemaal van mezelf gezegd worden. Was door files iets te laat. Ik moest tenslotte 10 km. overbruggen en dan kan er van alles onderweg gebeuren ?.
Uiteindelijk vertrokken we redelijk op tijd. Lucia zou het eerste gedeelte rijden en ze zou zelf aangeven als een ander het zou moeten overnemen. En ik moet zeggen: ze heeft het grootste gedeelte van de reis voor haar rekening genomen en dat ging haar voortreffelijk af. Of er nou links of rechts gereden werd, vreemde rotondes en/of uitritten, er files waren of geen kip op de weg, ze heeft ons veilig op de plaats van bestemming en weer terug gebracht.
In Engeland was er vooral de eerste tijd wel een extra navigator nodig i.v.m. dat links rijden. Dus ik zat voorin mee te kijken en extra op te letten, dat er niet uit onverwachte hoek een Engelsman zou opduiken. Want die Engelsen hebben ze niet voor niks op een eiland gezet. Komen we bv. bij een rotonde met stoplicht. Verwacht je dat, als het licht op groen springt, je mag doorrijden en de rest moet wachten. Nee, in Birmingham gaat dus iedereen rijden, met als gevolg een grote chaos.

 

boomstam

Maar zoals gezegd, Lucia heeft ons veilig bij het Elston Guest House gebracht. Toen ik het aan de buitenkant zag, dacht ik meteen, hier ga ik vannacht niet slapen. Was echt een behoorlijke rotzooi. En toen Lucia en Ine de zaak binnen hadden bekeken, was het al helemaal duidelijk: hier gingen we echt niet overnachten. Vieze, loshangende gordijnen, matrassen met gaten erin, gebladderde kozijnen en tot onze verbazing en ook wel opluchting: we werden niet verwacht. Ondanks een reserveringsbevestiging stonden we niet geboekt. We konden nog wel een 3 persoonskamer krijgen, maar nee, daar hadden we dus geen trek in.
Maar toen realiseerden we ons dat we dus een probleem hadden. Via de TomTom kwamen we nog wel bij een Holiday Inn terecht, maar die was volgeboekt en we vermoedden dat dit bij de meeste hotels het geval zou zijn i.v.m. de Crufts.
En het begon al donker te worden. Stonden we daar op een parkeerterrein. We konden natuurlijk onze geliefden bellen om even op internet te kijken, maar omdat de bekendheid daarmee niet zo groot was, dat er erg snel een nieuw adres gevonden zou worden met alle daarbij behorende informatie, zaten we even met de handen in het haar.
Nou heb ik een zwager die erg handig is met internet en die heb ik toen maar gebeld. Binnen 5 minuten hadden we een adres met nog voldoende kamers vrij, niet te duur en het zag er redelijk netjes uit. Wij daar naar toe. Het Norwood hotel was een klein, gastvrij familie hotel. Zag er schoon uit en was niet te duur. Alleen bleek er nauwelijks druk op het water op de 2e verdieping te staan. Dus als je je ingezeept had tijdens het douchen, duurde het nogal lang voordat het schuim van je lijf was. Maar ach een kniesoor die daar een probleem van maakte.

Donderdag 8 maart gingen we dus naar de Crufts. De verwachtingen waren hooggespannen, daar was het ons dus om te doen. Het eerste wat me opviel waren 5 de enorme hallen waarin de show werd gehouden. Gigantisch groot en dat gedurende 4 dagen. Bovendien geen gedrang bij het naar binnen gaan. Dat werd mede veroorzaakt door het feit dat er niet een uiterste aanwezigheidstijdstip was. Je kon zelf bepalen wanneer je binnen kwam. Het deed allemaal heel ontspannen aan. Is in Nederland wel heel anders.

En daarbinnen keek ik mijn ogen uit. Wat een toestand. Heel veel ringen en per te keuren ras heel veel honden in de ring. En daar omheen heel veel stands. Je kon er van alles kopen. En soms spotgoedkoop. Ik was er niet in geïnteresseerd, maar heb wel een lange waxjas gepast. Een prachtexemplaar. En volgens mijn reisgenoten van goede kwaliteit, voor maar € 15, =. Maar ja, ik zie mezelf niet in zo'n ding lopen. Maar heb wel gezegd dat ik waarschijnlijk nog wel terug zou komen.
Van alle rassen was er een standje met informatie en honden, op deze manier kan een beginnende hondenbezitter zich goed oriënteren. De grootste voederfabrikanten waren vertegenwoordigd en natuurlijk had de Engelse Raad van Beheer een stand, net als de Dierenbescherming.
In een aantal ringen waren demonstraties, onder andere ringtraining, werkhonden (vooral borders natuurlijk) en activiteiten zoals Doggy Dance en Fly ball.
Bij de stands varieerde het aanbod van mandjes en dekens, hondenkluiven en blingblinghalsbandjes tot jachtkleding en -schoenen tot beeldjes voor in de tuin.
Het was ruim opgezet, dus je kon goed bewegen en ook echt de stand goed bekijken. Ook was het niet overdreven druk.

Dan nog even iets over de Vizsla's. Daar kwamen we voor. Ik denk dat er wel totaal een 300 honderd (kortharen) waren. En aan de catalogus te zien, bijna allemaal uit Engeland. Een enkele uitgezonderd en voor die enkele waren we gekomen.
Per klasse stonden er bijna altijd minimaal 20 honden in de ring (ik spreek nu even alleen over de kortharen, de draadharen werden in een andere ring gekeurd en ook daar deed een Nederlandse, mevr. Kamsteeg, met succes mee). En de keurmeester ging ook heel anders te werk, waarschijnlijk door die grote aantallen. Als je aan de beurt was om in de ring te verschijnen, moest je je hond meteen goed neerzetten, want de keurmeester ging meteen aan de slag. Voor mijn gevoel bepaalde hij op dat moment al wie in de prijzen zou vallen en wie niet. In de meeste gevallen splitste hij dan de groep in tweeën. Waarom was me niet helemaal duidelijk.
Hierna werd iedere hond voorgeleid en volgde er een gebitscontrole en werd de hond betast. Daarna werd de combinatie andere halve ronde de ring doorgestuurd, maar na een driekwart ronde was de keurmeester al weer met de volgende bezig. Er werd niets genoteerd, dus de schrijfster zat er voor jan met de korte achternaam bij. Zij mocht de rozetjes voor de winnaars klaar zetten. Blijkbaar onthield de keurmeester alles en als ik dan bedenk dat hij volgens mij ouder was dan ik, en hoe mijn eigen geheugen functioneert, neem ik mijn pet diep voor hem af.
Een hele dag lang zo scherp blijven! Later heb ik begrepen, dat er waarschijnlijk wel iets wordt opgeschreven, maar niet op de manier zoals in Nederland gebeurt en zien de exposanten er niets van terug.
Na eerst een tijdje langs de marktkraampjes in de buurt van de Vizsla ring te hebben geslenterd, gingen we van lieverlee een mooi plekje bij de ring opzoeken, zodat we goed zicht hadden op de keuringen vooral van Morzsi. Was pas aan het eind van een lange reeks keuringen aan de beurt.
Ine had me gevraagd haar optreden op film vast te leggen, kun je altijd weer van leren. Om zelf de keuringen te volgen had ik een prima plek, maar om te filmen was de plek niet echt goed gekozen, hoorde ik later van Ine.
Ik had Ine voornamelijk aan de rugzijde gefilmd. Jammer. Zal ik volgend keer beter op letten.
Ine deed aan 2 classes mee nl. De open classe en de work gun classe. In de eerste werd ze jammer genoeg niet geplaatst. In de work gun classe had ze meer succes. De uitslag was alsvolgt:
1st DUTCH/INT MORZSI [ATC AF00500NLD] (MISS I HAARMAN)
2nd SZAJANI KOMIKA (MRS S L HARRIS)
3rd SZAJANI TILINKO (MRS S L HARRIS)

Wat me aan de geshowde Vizsla's opviel was dat vooral de Engels gefokte honden voor de voorpoten een wat ingezakte rug hadden. Het leek wel of de voorpoten wat korter waren. Dat zie je hier op het continent veel minder. Ik was het daarom met de keuze van de keurmeester niet altijd eens. Morzsi was een van de weinige positieve uitzonderingen. We waren het met elkaar eens dat de Nederlandse Vizsla's er in zijn algemeenheid veel mooier uitzien dan de Engelse.
's Avonds op de hotelkamer hebben we een fles wijn open laten trekken om het mooie resultaat van Ine en Morzsi te vieren. Morzsi is trouwens toch een klasse hond, liet alles maar zonder sputteren gebeuren, had geen stress, bleef altijd kalm. Ook de heen en terugreis onderging ze stoïcijns.
Het was wel lachen om die Engelsen, de wijnglazen werden op dezelfde manier gevuld als de bierglazen, nl. tot aan de rand. Is erg lastig om een dienblad met tot de rand gevulde glazen zonder te morsen, via een smalle trap, naar de 2e verdieping te brengen. Is me dus ook niet gelukt.

De volgende dag, vrijdag 2 maart, zouden we iets cultureels gaan doen. Dit in tegenstelling tot mijn aanvankelijke (angstige) vermoeden dat er geshopt zou gaan worden. In Birmingham was weinig te beleven volgens de dame aan de balie en daarom adviseerde zij wat aan sightseeing te gaan doen. Aanbevolen werd een kasteel in Warwick en het pittoreske plaatsje Stratford upon Avon. Ik herinnerde dat ik op school had geleerd dat in dit stadje Shakespeare geboren en getogen was. In het kasteel van Warwick bleek Winston Churchill gewoond te hebben.
Wat ons opviel was dat in Engeland men liever niet heeft dat de hond mee naar binnen gaat. Dat werd niet op prijs gesteld.
winstonchurcillwachtend
Daarom was het jammer dat we telkens maar met zijn tweeën een kerk of kasteel konden bezichtigen en dat de ander twee bij Morzsi bleven om daarna te wisselen. Desondanks hebben we een bijzonder leuke en relaxte dag beleefd met prachtig weer. Was de moeite waard.
Trouwens ook in de horeca was de leus: no dogs allowed. Altijd gedacht dat Engelsen grote dierenliefhebbers waren, maar in de praktijk hebben we daar niet veel van gemerkt. Slechts in een kleine tearoom mocht ze naar binnen. Moesten we wel in een hoekje gaan zitten.

Afsluitend, en dan spreek ik voor mezelf, heb ik deze 4 dagen als bijzonder gezellig ervaren. Kwam vooral ook door het goede gezelschap, het mooie weer en de reden waarom we in Engeland waren. Ik kijk er met plezier op terug.
Of er voor mij persoonlijk een vervolg op komt, is nog maar zeer de vraag. Is natuurlijk een lange rit en of Bátor de kwaliteit heeft om daar te excelleren, kan ik nu nog niet beoordelen. Ik laat het voorlopig maar even rusten.
Maar mocht u in de gelegenheid zijn om daar eens een keer te gaan kijken, vooral doen, het is echt de moeite waard.

Joep van den Bosch

Co-schrijvers: Ine Haarman
Lucia Bakker
Erika Elsjan
Laatst aangepast op woensdag 26 december 2012
 
 
I.Haarman